Dubbeltje verzilverd

€ 39,95 nu € 35 95

Manchetknoop geschiedenis

De manchetknoop zoals we die nu kennen vindt zijn oorsprong rond 1700. Echter heeft men het vermoeden dat er in de graftombe van de Egyptische koning Tut ook accessoires, die op manchetknopen lijken, zijn gevonden.

Niemand weet exact wanneer de huidige manchetknoop zijn intrede heeft gedaan in het modebeeld van de man. Er is over geschreven in 1788, maar in overhemden van voor die tijd heeft men al de split in het uiteinde van de mouw aangetroffen. Manchetknopen werden gedragen door rijke mannen en waren met de hand vervaardigd van goud, zilver, enamel en edelstenen.
Vanaf omstreeks 1850 konden enamel (soort glas) manchetknopen machinaal vervaardigd worden waardoor een groter publiek kennis kon maken met deze luxe accessoire. De middenklasse omarmde de manchetknoop, maar kon zich de dure materialen niet veroorloven. Zij verschaften zichzelf manchetknopen van nepdiamanten en een soort van zilverfolie.

Rond 1880 vond de Amerikaan George Krementz een machine uit waarmee hij op grote schaal metalen manchetknopen kon maken. Plotseling werd de manchetknoop een ware rage in de Verenigde Staten en bedrijven gaven de manchetknopen gul aan hun clientèle.

In de jaren zestig van de 20e eeuw was de populariteit van de manchetknoop op zijn top, waarna de interesse wat verdween. De laatste 10 jaar is de populariteit weer aanzienlijk aan het groeien, mede dankzij de modetrends die worden neergezet door de gerenommeerde modedesigners. Zij hebben het ‘Franse’ overhemd met de splits voor manchetknopen weer op de kaart gezet.

Een manchetknoop bestaat uit: de knoop zelf, met een vast dwarsstaafje in het midden; een tweede staafje heeft in het midden een draaiend scharniertje waarmee het aan het einde van het eerste staafje vastzit. Door het tweede staafje in de lengterichting van het eerste staafje te draaien krijg je een knoop met één lange, uitstekende staaf, die je door beide knoopsgaten van de mouw van het overhemd steekt. Door vervolgens het draaibare staafje weer in de dwarsrichting te draaien wordt voorkomen dat de knoop er gewoon weer uitvalt en wordt het geheel dus vastgezet.

Maar ook heel gewoon zijn dubbele manchetknopen: twee identieke knopen die beide vastzitten aan weerskanten van een dwarsstaafje. De knoop moet dan wel klein genoeg zijn om door het knoopsgat te passen. Een van beide knopen scharniert namelijk aan het dwarsstaafje, opdat hij in dezelfde richting als het dwarsstaafje gedraaid kan worden. Dan passen knoop en staafje beide door het knoopsgat. Nadat die er doorheen gestoken zijn draait men de knoop weer recht, opdat hij weer parallel aan de andere knoop komt te zitten. De draaibare knoop vervult eigenlijk dezelfde functie als bovenstaand tweede staafje. In plaats van een dwarsstaafje kunnen beide knopen ook verbonden zijn door een kettinkje.

Geschiedenis van de stropdas

De meest bekende theorie over het ontstaan van de stropdas begint met de 30-jarige oorlog (1618-1648). De beste soldaten die vochten voor de Franse koning waren ruiters uit Kroatie. Na de oorlog werden deze soldaten voorgesteld aan Koning Lodewijk 13e als helden. Ze droegen felgekleurde zijden doeken om hun nek tijdens dit bezoek. Aangezien Lodewijk 13e zelf bekend stond als een modebewust persoon was hij direct enthousiast over deze stijl. Op dat moment was de ‘cravat’(een afleiding van het woord ‘Kroaat’) geboren en al snel werd dit kledingstuk populair onder de aristocraten door heel Europa.

Deze eerste stropdassen waren zeer moeilijk te knopen en leken meer op groot en slap uitgevallen vlinderstrikken. De moderne stropdas zoals we die nu kennen werd geïntroduceerd aan het einde van de 19e eeuw in Engeland en werd bekend als de zogenaamde ‘four-in-hand’.

Deze naam ‘four-in-hand’ is oorspronkelijk (uit 1865) een term uit de ruiterwereld. Het is namelijk de term voor de teugels waarmee men 4 paarden met elkaar kan verbinden, zodat één ruiter vier paarden voor zijn wagen kon spannen en onder controle kon houden. Juist de ruiters die deze wijze van paardrijden bedreven creëerden voor zichzelf een nieuwe stijl stropdas. Deze nieuwe stropdas was lang en gemakkelijker te knopen. Aangezien ze geen speciale naam aan het ontwerp gaven, maar allemaal verbonden waren met de four-in-hand-ruiterij, kreeg het ontwerp al snel de naam ‘four-in-hand’.

Geschiedenis van het overhemd

Een overhemd dankt zijn naam daaraan dat hij  (van oorsprong) over het hemd (tegenwoordig meestal onderhemd genoemd) wordt gedragen.Tot in de 18e eeuw behoorde het overhemd tot de onderkleding en was alleen het boord zichtbaar.

De kleur van het overhemd kon varieren, maar wit werd tot aan het eind van de 19e eeuw als een status symbool gezien. Alleen de allerrijksten konden het zich veroorloven meerdere hemden te bezitten en deze regelmatig te laten wassen.

Een oude naam is boezeroen. Van oudsher was de boezeroen (In het frans "Le Bourgeron") eigenlijk een korte kiel met lange mouwen, meestal gedragen door ambachtslieden, zeelieden en sjouwers. Dit kledingstuk had geen kraag. Omdat dus het "gewone volk" boezeroenen droeg, werden arbeiders wel "Jan Boezeroen" genoemd. Een mager persoon werd wel aangeduid als "een boezeroen met botten".

Tegenwoordig worden overhemden ook vaak aangeduid met de Engelse namen `shirt` of `dress hemd` een overhemd dat geschikt is om met een stropdas, onder een kostuum of pak te dragen.